Crave

Μετά από το μικρό αρθράκι που είχα γράψει πριν κάνα μήνα για την Κεην μου ζητήθηκε από μια από τις μοναδικές αναγνώστριες και προσωπική φίλη να αναρτήσω και τον μονόλογο του Α από το έργο “Crave”. Δεν ήθελα να το κάνω αμέσως, ήθελα να αφήσω λίγος καιρός να περάσει αλλά μετά τη πραγματικά ντροπιαστική χθεσινή ανάρτηση νομίζω ότι είναι ώρα.

Σημείωση: Θα μπορούσε ο καθένας να βρει τον συγκεκριμένο μονόλογο και να τον αντιγράψει με ένα απλό copy-paste, βρίσκω την διαδικασία της πληκτρολόγησης αρκετά πιο δημιουργική.

Α: Και θέλω να παίζουμε κρυφτό, και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ' αρέσουν τα παπούτσια σου, και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο, και να σου τρίβω το σβέρκο σου, και να σου φιλάω τα πόδια σου, και να σου κρατάω το χέρι σου, και να βγαίνουμε για φαγητό και να μη με νοιάζει που θα τρως το δικό μου, και να βρισκόμαστε στο Ρούντυ'ς και να λέμε πως τα περάσαμε σήμερα, και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου, και να γελάω με την παράνοιά σου, και να σου δίνω κασέτες που δε θα τις ακούς, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες, και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο, και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι, και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν, και να πηγαίνουμε στο Φλοράντ για καφέ τα μεσάνυχτα, και να σ' αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα, και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο, και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ, και να σε πηγαίνω στον οφθαλμίατρο, και να μη γελάω με τ' αστεία σου, και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ' αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα, και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου, και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου τα μάτια σου τα χείλη σου το λαιμό σου το στήθος σου το κώλο σου το… Kαι να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου, και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ, και να τρελαίνομαι όταν αργείς, και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα, και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια, και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός, και να 'μαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο, και να 'μαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς, και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου και να παρακαλάω να σ' ήξερα μια ζωή, και ν' ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου, και να νιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου, και να τρομάζω όταν θυμώνεις και το 'να σου μάτι κοκκινίζει και τ' άλλο γαλάζιο και τα μαλλιά σου στ' αριστερά και το πρόσωπό σου ανατολίτικο, και να σου λέω πως είσαι θεσπέσια, και να σ' αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία, και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς, και να σε θέλω όταν σε μυρίζω, και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω, και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι, και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου, και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες, και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις την κουβέρτα, και να ζεσταίνομαι όταν δε μου την παίρνεις, και να λιώνω όταν χαμογελάς, και να διαλύομαι όταν γελάς, και να μην καταλαβαίνω γιατί λες πως σε απορρίπτω αφού δε σε απορρίπτω, και ν' αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι κι αλλιώς, και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος τον άγγελο του δέντρου το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ' αγαπούσε, και να σου γράφω ποιήματα, και ν' αναρωτιέμαι γιατί δε με πιστεύεις, και να σ' αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια, και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα, και να μη σ' αφήνω να σηκωθείς απ' το κρεββάτι όταν πρέπει να φύγεις, και να κλαίω σαν μωρό παιδί όταν φεύγεις στο τέλος, και να σκοτώνω τις κατσαρίδες, και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν θα τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω, και να σου λέω να παντρευτούμε, κι εσύ να μου λες πάλι όχι, και εγώ να σ' το λέω και να σ' το ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά, εγώ το λέω, και πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη κιόλας φορά που σ' το είπα, και να τριγυρίζω μέσα στην πόλη και να την νιώθω άδεια χωρίς εσένα, και να θέλω ό,τι θέλεις, και να νομίζω πως χάνομαι αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής, και να σου μιλάω για ό,τι χειρότερο έχω μέσα μου, και να προσπαθώ να σου δίνω ό,τι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δε σου αξίζει ούτε στάλα λιγότερο, και ν' απαντάω στις ερωτήσεις σου αν και θα προτιμούσα να μην απαντήσω, και να σου λέω την αλήθεια έστω κι αν κατά βάθος δε θέλω, και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς, και να νομίζω πως όλα τελείωσαν κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω από τη ζωή σου, και να ξεχνάω ποιος είμαι, και να προσπαθώ να 'ρθω πιο κοντά σου γιατί είναι ωραίο να μαθαίνω να σε μαθαίνω, κι αξίζει τον κόπο και με το παραπάνω, και να σου μιλάω κάτι άθλια γερμανικά και κάτι εβραίικα τρισάθλια, και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί, και κάπως, με κάποιο τρόπο, να σου εκφράζω έσω και λίγο τον ακάθεκτο τον ακατάλυτο τον ακατάσβεστο τον μεταρσιωτικό τον ψυχαναληπτικό τον-άνευ-όρων τον-τα-πάντα-πληρούντα τον-δίχως-τέλος-και-δίχως-αρχή

έρωτά μου για σένα.

Συνοδεία: Shearwater – Winged Life

Ένα πολύ μεγάλο sms...

Ξέρω ότι η ανάρτηση δεν βγάζει ιδιαίτερο νόημα, ή μάλλον βγάζει αλλά είναι κάτι που πολύ πιθανόν να μην ενδιαφέρει κανέναν. Όπως και αν έχει όμως, όπως μου είχαν πει κάποτε:

Δεν χρειάζεται να δικαιολογείς το γιατί γράφεις κάτι.

Ξέρεις ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι όταν μου στέλνεις μήνυμα; Πριν ακόμα το ανοίξω προσπαθώ να θυμηθώ το πρόσωπό σου και ας το έχω δει μια φορά μου φαίνεται πολύ σημαντικό να μπορώ να το αναπαραστήσω. Στην αρχή σκέφτομαι τα μαλλιά σου, ξανθά, εύκολο. Μετά στο χρώμα ματιών έχω μεγάλο πρόβλημα, φταίει για αυτό η δυσχρωματοψία που έχω κληρονομήσει οπότε λέω ένα γενικό καφέ και συνεχίζω και μετά περνάω στην γενική όψη του προσώπου, ρούχα και τέλος. Επαναφέρω λοιπόν στην μνήμη μου ότι μπόρεσα να διακρίνω, να ξεχωρίσω εκείνο το βράδυ στο μισοσκόταδο του μπαρ.

Μετά διαβάζω τι έχεις να μου πεις. Τις περισσότερες φορές απλά χαμογελάω μόνο και μόνο με την σκέψη ότι μου έστειλες ένα μήνυμα. Άλλες όμως απλά σκέφτομαι. Σκέφτομαι την απόσταση. Τι θα άλλαζε αν μίκρυνε, τι αλλάζει τώρα που είναι όπως είναι. Σκέφτομαι αν αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ένα απλό flirt, αναρωτιέμαι αν θυμάσαι τι έγινε εκείνη την νύχτα, αν το σκέφτεσαι και εσύ απορώντας για την συνέχεια. Η αλήθεια είναι ότι πέρα από όλα αυτά το μόνο που θέλω είναι να σε μάθω.

Θέλω να μάθω την αγαπημένη σου ταινία, να ακούσω τραγούδια που σου αρέσουν, να μου πεις για τον αγαπημένο σου ποιητή ή συγγραφέα. Πέρα από το flirt, πέρα από προσδοκίες για το τι θα γινόταν αν, πέρα από όλα αυτά θέλω να σε μάθω, γιατί είναι ωραίο να μαθαίνω να σε μαθαίνω και αξίζει τον κόπο και με το παραπάνω. Γιατί πέρα από την ομορφιά την οποία την τόνισα αρκετά εκείνη την νύχτα αυτό που με χτύπησε ήταν η μικρή (πολύ μικρή δεδομένων των καταστάσεων και της ώρας που μιλήσαμε) δόση που πήρα από τον χαρακτήρα σου. Γιατί όταν προσπαθώ να θυμηθώ την μορφή σου το επόμενο που πετάγεται στο μυαλό μου είναι η φωνή σου, ο λίγο γρήγορος τρόπος που μιλούσες, η ντροπαλή (;) άρνησή σου όταν πρότεινα να χορέψουμε (κάτι στο οποίο είμαι πραγματικά άθλιος), το γέλιο σου.

Και όλα αυτά μπορεί να φαίνονται πολύ ιδεατά και μπορεί να είναι, η απόσταση και η προσμονή συνδυαζόμενες μπορεί να παίξουν πολύ περίεργα παιχνίδια με το μυαλό σου αλλά στην παρούσα φάση δεν με νοιάζει γιατί ακόμα και αν δεν είναι έτσι, ακόμα και αν είσαι απλά πιο μουντή ή δεν βλέπεις τίποτα σε μένα, δεν σου αρέσει το χιούμορ μου ούτε ο τρόπος που προσπαθώ (με ένα περίεργο τρόπο τις περισσότερες φορές επειδή πολύ απλά δεν έχω την μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση) να ανοίξω μια συζήτηση και το καπέλο μου δεν σου έχει καρφωθεί πια τόσο στο μυαλό όσο μου λες ότι έχει και πάλι δεν με νοιάζει γιατί ακόμα και έτσι να είναι τα πράγματα θέλω να το ξέρω και στην παρούσα φάση δεν μπορώ να το μάθω.

Το θέμα είναι ότι δεν γινόταν να μην τα πω αυτά. Παρόλο που σε λίγο θα είμαι Αθήνα, παρόλο που αν το θες σε λίγο θα μπορέσω να μιλήσω μαζί σου κανονικά σαν άνθρωπος και όχι με τους περιοριστικούς όρους των μηνυμάτων ή του τηλεφώνου, κρατώντας ένα ποτό στο χέρι σε κάποιο μπαρ. Και τα είπα, ήταν πολλά το ξέρω και ίσως πολύ νωρίς για να τα πω,

αλλά τα είπα.

Συνοδεία: Ραδιόφωνο, δεν έχει σημασία ο σταθμός (τελευταία βρίσκω τον εαυτό μου να προτιμά το ραδιόφωνο για ένα περίεργο λόγο).