Για café και παρατήρηση...

Λίγες φορές αναρωτιόμαστε πραγματικά γιατί κάνουμε κάτι (εκτός αν αυτό το κάτι χρειάζεται την αμέριστη προσοχή μας όπως ο χειρισμός επικίνδυνων και βαρέων μηχανημάτων). Θα ήταν όμως σημαντικό να το σκεφτούμε για λίγο.

Ας υποθέσουμε ότι είμαστε ας πούμε σε ένα café και απέναντι μας βλέπουμε ένα καθ' όλα τυπικό ζευγάρι, για αποφυγή παρεξηγήσεων με τον όρο αυτό εννοούμε την κλασσική (και ολίγον πουριτανική θα λέγαμε) ετεροφυλόφιλη έννοια του ζευγαριού. Γενικά σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν δηλαδή βρισκόμαστε μόνοι και έρημοι σε ένα τέτοιο café (οι λόγοι για αυτό θα αναλυθούν αργότερα) ένα ωραίο φθινοπωρινό (προς χειμωνιάτικο) απόγευμα, ενδείκνυται να παρατηρούμε τα άτομα γύρω μας. Είχαμε μείνει λοιπόν στην παρατήρηση του ετεροφυλόφιλου ζευγαριού, ας ξεκινησουμε (καθότι είμαστε ευγενικοί) από την γυναίκα.

Η γυναίκα, λοιπόν, γένους θυληκού (ποσο περίεργο θα ήταν το ουσιαστικό το οποίο θα αναφερόταν στην γυναικεία μορφή να ήταν γένους ουδετέρου ή ακόμα χειρότερα αρσενικού;), η περι ου ο λόγος γυναίκα λοιπόν είναι γύρω στα είκοσι δεν την λέμε όμορφη (προφανώς όμως ο αντρας που κάθεται δίπλα της να την λέει αν κρίνουμε από το χαμόγελο της) αλλά μάλλον γοητευτική. Αφού αποτυπώσουμε στο μυαλό μας όλα τα χαρακτηριστικά της (χρωμα μαλλιών: καστανά, μάτια: καστανά επίσης, πρόσωπο: στρογγυλό, σώμα: λεπτό, κλπ), καλό θα είναι να μην πουμέ κλπ, καθότι αποτελεί μεγάλη βαρβαρότητα ενάντια στην γλώσσα αλλά και στην λογική. Τι είναι τελικά το κλπ; Είναι το σχήμα των φρυδιών της ή η μικρή (γλυκιά) ελια στον λαιμό της; Αφορά τα ρούχα της ή τα παπούτσια της; Επίσης τι σημαίνει κλπ, και γιατί να είμαστε τόσο τεμπέληδες ώστε να μην γράψουμε “και τα λοιπά” (βέβαια εδώ ο αναγνώστης θα παρατηρήσει ότι ούτε ο συγγραφέας χρησιμοποιεί την φράση σε όλη της την μεγαλοπρέπεια αλλά την συντομογραφία, άρα μπορούμε να αντιληφθούμε ότι και ο συγγραφέας είναι λίγο τεμπέλης);

Έπειτα από τα χαρακτηριστικά της παρατηρούμε τις κινήσεις της. Αρκετοί ψυχολόγοι και κινησιολόγοι (αν και δεν νομίζω να είναι η σωστή λέξη,θα μπορούσαν να αναφερθούν ως ψυχαναλυτές κινήσεων αλλά αυτό ακούγεται πολύ περίπλοκο, πως μπορεί μια κίνηση να έχει ψυχη;) συμφωνούν ότι μπορούμε να εξάγουμε πολλά πράγματα από τις κινήσεις ενός ανθρώπου. Η γυναίκα, λοιπόν, κάθεται με τα πόδια σταυρωμένα το ένα πάνω στο άλλο (γενικά η στάση που στην καθημερινότητα αποκαλούμε σταυροπόδι) και στο ένα χέρι κρατάει μια κούπα καφέ (πολύ δύσκολο να αναγνωρίσουμε τον καφέ, οπότε ας μας επιτραπεί αυτή η αοριστία) και το άλλο το έχει χαλαρά αφημένο πάνω στο γόνατο του δεξιού της ποδιού.

Ας ξεκινήσουμε την ανάλυσή μας. Γενικά, το σταυροπόδι (υοθετούμε την καθημερινή έκφραση για λόγους απλότητας), σημαίνει ότι ή ο άνθρωπος κρατά μια αμυντική στάση ή ότι αισθάνεται άνετα, όπως αντιλαμβάνεστε οι απόψεις διίστανται σε βαθμό σχιζοφρένειας, αλλά αυτά συμβαίνουν όταν πας να ανακατευτείς με την σύγχρονη ψυχολογία. Στην συνέχεια θα καταλήξουμε ότι μάλλον η κοπέλα (επαναπροσδιαρίσαμε τον όρο γυναίκα για να ταιριάζει στο τρυφερό της ηλικίας της) αισθάνεται άνετα. Συνεχίζοντας στο χέρι με τον καφέ η μόνη σοβαρή υπόθεση που μπορούμε με ασφάλεια να κάνουμε είναι ότι κρατώντας τον καφέ στα χέρια της η κοπέλα δείχνει μια ελαφρώς πιο σοφιστικέ (ας μας επιτραπει η λέξη) προσωπικότητα.

Για να βοηθήσουμε τον αναγνώστη να αντιληφθεί την στάση του χεριού θα το περιγράψουμε με ακρίβεια. Η κοπέλα κρατάει στο χέρι της την κούπα με τον καφέ. Τα τρια δάχτυλά της (κοπέλας (αχρείαστος προσδιορισμός, αλλά ποτέ κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος)) περνούν μέσα από το “αφτί” της κούπας (ατυχής αν και καθ' όλα λογοτεχνική παρομοίωση), ο αγκώνας της ακουμπά πάνω στον μηρό της και παρατηρούμε μια ελαφριά (όσο και γοητευτική) κλίση του χεριού, πιθανόν λόγω του βάρους της κούπας. Επιπρόσθετα εύκολα μπορούμε να εξάγουμε το συμπέρασμα ότι ο καφές δεν είναι πολύ ζεστός, από το γεγονός ότι η κοπέλα κρατάει για αρκετή ώρα την κούπα στο χέρι της χωρίς να δείχνει οποιαδήποτε δυσαρέσκεια (εδώ κάνουμε και ένα άλμα λογικής λέγοντας ότι ίσως ούτε τα λεγόμενα του συνομιλητή της της προκαλούν κάποια δυσαρέσκεια). Εύκολα μπορούμε να φανταστούμε ότι ο καφές έχει αυτή την θερμοκρασία, η οποία σε συνθήκες φθινοπώρου προς χειμώνα μας δίνει μια ευχάριστη ζεστασιά στην παλάμη μας.

Επιστρέφοντας στο κύριο αντικείμενο (ως τώρα τουλάχιστον) της ανάλυσης μας (την κοπέλα) παρατηρούμε ότι ένα αχνό χαμόγελο στολίζει το πρόσωπό της (τι πιο ενθαρυντικό για τον νέο απέναντι της από αυτό;). Ολοκληρώνοντας τις σκεψεις μας καταλήγουμε στο ότι η κοπέλα θέλει να βρίσκεται σε αυτό το μικρό café με αυτόν τον νεαρό απέναντί της. Πιθανότατα απολαμβάνει την παρέα του (το για πόσο είναι εντελώς άλλο θέμα) και τολμούμε να πούμε ότι αν είναι σε αυτή την γκάμα των νέων ανθρώπων που η κοινωνία τους αποκαλεί φοιτητές (εκ του φοιτώ και οχι του φυτό) θα είναι σε κάποια σχολή, που η τέχνη θα είναι σημαντικό μέρος της.

Και τώρα είναι το κατάλληλο σημείο για να γίνει η ανατροπή στο κείμενο. Αφού είχαμε τελειώσει την ανάλυση της κορασίδας (προς αποφυγή επαναλήψης) ο αδαής (ως προς την συλλογιστική πορεία του συγγραφέα) αναγνώστης θα περίμενε μια ενδελεχή ανάλυση του άντρα (τώρα γιατί έχει καθιερωθεί τον εικοσάχρονο να τον λέμε άντρα ενώ την εικοσάχρονη κοπέλα είναι μια αποροία που θα μας ταλανίζει για καιρό). Αυτό όμως δεν πρόκειται να συμβεί (και λυπούμαστε για αυτό και ζητάμε την συμπάθεια και την κατανόηση του γυναικείου πληθυσμού).

Αντί για αυτή την ανάλυση θα προχωρήσουμε σε μια ανάλυση που θα έχει ως αντικείμενο το café αυτό, καθ΄ αυτό. Αρχικά θα γίνει μια λεκτική ανάλυση. Όπως παρατηρεί ο αναγνώστης (λίγο δύσκολο να μην το έχει παρατηρήσει ως τώρα) δεν χρησιμοποιούμε την ελληνική λέξη για το μέρος στο οποίο βρισκόμαστε, καφενείο (ο ορισμός καφετέρια είναι κακόηχος και ενάντια στο γούστο του συγγραφέα), αλλά την γαλλική λέξη café. Αυτό φυσικά δεν συνέβη τυχαία (σχεδόν κανένα πράγμα στο Σύμπαν, μέσα στο οποίο περιφέρεται ο Γαλαξίας μας, μέσα στον οποίο εναποτίθεται το Ηλιακό μας σύστημα, μέσα στο οποίο βρίσκεται αυτός ο μικρός πλανήτης τον οποίο κατοικούμε, δεν είναι τυχαίο) αλλά την ανάγκη να χρησιμοποιήσουμε αυτή την λέξη την δημιούργησε η περιρρέουσα ατμόσφαιρα του καφενείου.

Γενικά τα καφενεία, τα οποία δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό “καφενείο” είναι διαρυθμισμένα και διακοσμημένα με βάση ένα συγκεκριμένο σκεπτικό (ξύλινες καρέκλες, όπως και τραπέζια, παραδοσιακή ατμόσφαιρα, ελαφρώς παλαιομοδίτικα, με αρκετούς ή λίγους θαμώνες, οι οποίοι ανεξάρτητα το πλήθος τους διαμορφώνουν τον μέσο όρο ηλικίας γύρω στα 60 χρόνια και εκτελούν πολύ συγκεκριμένες εργασίες μέσα στο καφενείο (δύσκολα θα δεις σε ένα καφενείο 60χρονους να παίζουν κουτσό πιο πιθανό είναι να παίζουν πρέφα)).

Συνεχίζεται...(ελπίζω)

Συνοδεία: Abbie Gale - 2 (μεγάλη αγάπη...)

Ηλιόλουστη Κυριακή...

Η σημερινή ανάρτηση αφορά την χθεσινή μέρα. Παράλογο θα σκεφτείτε και πιθανόν να συμφωνούσα αν η σημερινή Δευτέρα δεν ήταν αργία... Οπότε την νιώθεις σαν Κυριακή...

Από μικρός η Κυριακή μου έβγαζε μια μελαγχολία, όπως και σε πολλούς και όταν λέω μικρός δεν εννοώ τις ηλικίες που ούτε καν καταλαβαίνεις την λέξη μελαγχολία επειδή έχει πολλές συλλαβές αλλά κάπου εκεί στα τέλη του Γυμνασίου με τις αρχές του Λυκείου. Θυμάμαι να ξυπνάω και τα ρουθούνια μου να τα χτυπάει η μυρωδιά του κοτόπουλου στο φούρνο, το οποίο για κάποιο λόγο ήταν παραδοσιακό φαγητό Κυριακής στο σπίτι μου. Αμέσως καταλάβαινα ότι είχε έρθει εκείνη η μέρα, λες και η μυρωδιά ενεργοποιούσε ένα εσωτερικό ημερολόγιο μυρωδιών το οποίο κατέτασσε το κοτόπουλο στο φούρνο στην ημέρα Κυριακή. Έτσι λοιπόν σηκωνόμουν από το κρεββάτι και προσπαθούσα να αυθυποβάλω τον εαυτό μου σε μια μόνο σκέψη.

Που ξέρεις μπορεί να πάει καλά..

Φρούδες ελπίδες. Το θέμα μου είναι ότι η Κυριακή είναι κενή μέρα. Δεν έχεις να κάνεις τίποτα, αν ήσουν λίγο έξυπνος εκείνο τον καιρό θα είχες τελειώσει τα μαθήματα από την Παρασκευή το απόγευμα ή αν ήσουν πολύ έξυπνος δεν θα τα έκανες καθόλου. Όπως και να είχε βιβλίο δεν άνοιγες την Κυριακή, κανόνας απαράβατος. Έπειτα ήταν αυτή η γαμημένη κούραση που είχες από το Σαββατόβραδο, που όλο και κάποιο πάρτυ θα είχε γίνει, από τα πρώτα με ελαφρύ αλκοόλ, θα είχες τσακίσει 3-4 Gordon's Space ή Βacardi Breezer και θα ένιωθες τα σκιρτήματα αυτού που αργότερα θα το ονόμαζες hangover... Στην συνέχεια είναι και το θέμα της βόλτας... Η Κυριακή πάντα δημιουργεί αυτή την αίσθηση, ότι πρέπει να κάνεις βόλτα ειδικά αν είναι ηλιόλουστη, όπως καλή ώρα...

-Έλα θα πάμε στις γιαγιάδες, θα πάρεις και χαρτζιλίκι...
-Μα δεν θέλω...
-Μα είναι Κυριακή πρέπει να πας μια βόλτα.

Γιατί ρε παιδί μου; Ας μου το εξηγήσει κάποιος επιτέλους μήπως το καταλάβω και εγώ και πω:

Ναι όντως Κυριακή=Βόλτα.

Αλλά κανείς δεν εξηγούσε. Και πήγαινες βόλτα. Μια βόλτα που ακόμα και τώρα που είμαι 22 χρονών να την κάνω, να βγω ας πούμε για ένα καφέ με κάνα φίλο, θα υπάρχει εκεί μόνο για να υπογραμμίσει την γαμημένη μελαγχολία της Κυριακής. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό. Είναι λες και η φύση, ο καιρός, το σύμπαν ολόκληρο καταλαβαίνει ότι είναι Κυριακή και τα πάντα από τον ήλιο, το αεράκι και τις μυρωδιές συνηγορούν σε αυτή τη μελαγχολία. Αλλά επεκτάθηκα.

Στην συνέχεια θα ρίχναμε κλήρο για το ποιας γιαγιάς η σειρά ήταν να έρθει σπίτι να γευματίσει μαζί μας. Θα αποφασίζαμε με συνοπτικές διαδικασίες και θα ερχόταν η ώρα του φαγητού...Και θα τελείωνε και το φαγητό...Και θα έφευγε και η γιαγιά...Και μετά;

Σάπισμα...Το απόλυτο...

Δεν ξέρω αν το έχει παρατηρήσει κανείς αλλά τις Κυριακές τα μεσημέρια προβάλλονται οι χειρότερες επαναλήψεις (και εντάξει πες τώρα η τηλεόραση είναι πνιγμένη στο σκατό αλλά το κακό είναι ότι συνέβαινε και τότε) εκτός αν είχε Φόρμουλα 1 και ο πατέρας σου ήταν πωρωμένος με τον Σουμάχερ, τότε κάπως σωζόταν η κατάσταση. Αλλά και μετά την Φόρμουλα 1 τι; Ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου... Επανάληψη και άγιος ο Θεός... Α, και ελληνική ταινία... Δεν ξέρω τι σκατά παράδοση είναι αυτή αλλά για κάποιο λόγο υπογραμμίζει την μελαγχολία.

Κυριακή = Ελληνική ταινία

Δηλαδή σκεφτείτε το λίγο με το μυαλό του σήμερα. Σε βάζουν την πιο μελαγχολική μέρα της εβδομάδας να δεις ένα μάτσο νεκρούς... Το σκέφτομαι και ανατριχιάζω... Και όταν τελείωνε και αυτό το ταξίδι στην Παλιά Ελλάδα όπως άρεσε να αναφέρεται σε αυτό ο πατέρας μου η μέρα τελείωνε... Μετά είχε ειδήσεις, μετά το σάπιο ριάλιτυ (ή ακόμα πιο παλιά τον Λαζόπουλο (ίσως η μοναδική όαση τότε τώρα να μην το ανοίξω καλύτερα το στόμα μου)), μετά ένα έργο της κακιάς ώρα στο Σταρ ή κάτι καλό στο Μέγκα που όμως ουπς! δεν μπορείς να δεις γιατί αύριο έχεις σχολείο και πρέπει να ξυπνήσεις νωρίς...

Αυτό το πράγμα με διαφορετικές εναλλαγές συμβαίνει και τώρα 10 χρόνια μετά και είναι να απορείς... Τι συμβαίνει με αυτή τη γαμημένη μέρα; Φταίει εκείνη ή εγώ; Γιατί κακά τα ψέματα όταν βλέπεις τον ήλιο (ή την συννεφιά για εμάς που οι ηλιόλουστες μέρες δεν είναι διαβατήριο στην ευχαρίστηση), ξέρεις ότι δεν έχεις να κάνεις τίποτα απολύτως και έχεις μια μέρα δική σου, σου δημιουργούνται προσδοκίες, ελπίδες ότι σήμερα θα τα κάνω όλα θα γίνω κυρίαρχος της ζωής μου. Αλλά οι Κυριακές πότε δεν ανταπεξέρχονται στις προσδοκίες αυτές.

Και για αυτό μάλλον είναι μελαγχολικές...

Συνοδεία: Μαρίεττα Φαφούτη – Try a little romance (σε μια απέλπιδα προσπάθεια να διώξω την μελαγχολία)

Μετά τι;

Αφορμή για την σημερινή ανάρτηση είναι αυτή του φίλτατου someloosethoughts (http://someloosethoughts.blogspot.com/2010/05/depression.html)... Την διάβασα μόλις προχθές παρόλο που έχει καταχωρηθεί εδώ και μήνες και με εντυπωσίασε η απαισιοδοξία της. Σε λίγο (για την ακρίβεια την Τρίτη) θα ξεκινήσει η εξεταστική μου, μια εξεταστική που ευελπιστώ να είναι από τις τελευταίες μου αφού σιγά σιγά τελειώνω την άμοιρη σχολή μου και μου έρχονται ορισμένες πολύ παλιές μνήμες καθώς συνειδητοποιώ αυτό το θλιβερό (κατ' εμέ) γεγονός...

Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια στην 3η Γυμνασίου που υπήρχε ένα μάθημα το οποίο λεγόταν ΣΕΠ το θυμάται κανείς άλλος αλήθεια; Το αρκτικόλεξο λοιπόν αυτού του μαθήματος ήταν Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός και πάνω στο εξώφυλλο του βιβλίου (Ω, ναι! Είχε και βιβλίο το μάθημα αυτό!) υπήρχε τυπωμένη και παραμένει χαραγμένη στο μυαλό μου η πολύ απλή αυτή ερώτηση:

Μετά το Γυμνάσιο τι;

Το θεωρώ κολοσσιαία παράλειψη των απανταχού Πανεπιστημίων, Πολυτεχνείων και Τεχνολογικών Ιδρυμάτων που δεν έχουν στα προγράμματα σπουδών τους το ΠΕΠ (Πανεπιστημιακός Επαγγελματικός Προσανατολισμός) με τεράστια κόκκινα (για έμφαση) γράμματα στο εξώφυλλο:

Μετά το Πανεπιστήμιο/Πολυτεχνείο/ΤΕΙ τι;

Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι είναι πολύ λογικό που δεν υπάρχει αυτό το μάθημα. Λογικό γιατί όλων μας η κάψα στο Γυμνάσιο και το Λύκειο ήταν να περάσουμε στο Πανεπιστήμιο, ένα χώρο μαγείας, ελευθερίας, γνώσης κλπ. Ένα χώρο όπου βγαίνοντας από εκεί όντας πια καταρτισμένοι επιστήμονες, κορυφαίοι στους τομείς μας, πνευματικά ολοκληρωμένοι, θα είχαμε λύσει όλα μας τα προβλήματα. Θα ήμασταν λίγο δημοφιλέστεροι, πολύ εξυπνότεροι και έτοιμοι να αρπάξουμε τι ζωή από τα μαλλιά, να βγάλουμε λεφτά με το τσουβάλι και να γίνουμε επιτυχημένοι επαγγελματικά και πνευματικά, κάτι που σαφώς αργότερα θα οδηγούσε και στην ευτυχία... Για αυτό το λόγο δεν υπάρχει λοιπόν το ΠΕΠ, επειδή το Πανεπιστήμιο/Πολυτεχνείο/ΤΕΙ κάνει τέλεια την δουλειά του, σου προσφέρει καινοτόμα γνώση, πνευματικότητα (αρκεί βέβαια να την ψάξεις λίγο και εσύ) και μια καλή εξασφάλιση του μέλλοντός σου. Ή μήπως όχι; Γιατί αν όλα αυτά συμβαίνουν τότε ή εγώ ζω σε παράλληλο σύμπαν ή κάτι έχω καταλάβει λάθος...

Να λοιπόν γιατί το τελευταίο πράγμα που θέλω να κάνω είναι να τελειώσω; Πολύ θα με πείτε δειλό, θα πείτε ότι θέλω να ζω με τα λεφτά των γονιών μου για όλη μου τη ζωή, ότι είμαι τεμπέλης, άεργος, ένα βάρος στην κοινωνία και άλλα πολλά . Η απλή αλήθεια είναι ότι φοβάμαι.

-Και ποιος δεν φοβάται ρε φίλε;

-Ε...

-Έλα χαλάρωσε δεν είναι όλα τόσο άσχημα.

Λόγια παρηγοριάς που λίγη αλήθεια κρύβουν. Γιατί δυστυχώς πια δεν είμαι το παιδί που φοβόταν τον μπαμπούλα κάτω από το κρεββάτι. Τώρα πια οι φόβοι είναι βάσιμοι γιατί έχω 22 χρόνια αναλυτικής ικανότητας στην πλάτη μου... Γιατί τώρα πια βλέπω και εγώ αυτό που βλέπει ο someloosethoughts, βλέπω τις προσπάθειες μιας γενιάς (της δικιάς μου) να μην επαληθευτούν οι φόβοι μου (και οι φόβοι του καθενός μας) να αποτυγχάνουν και εγώ όπως και άλλοι να έχουμε κουραστεί και όχι μόνο αυτό αλλά και τα πράγματα να γίνονται χειρότερα και να είναι από τότε που έχει γραφτεί το κείμενο του someloosethoughts (για όσους δεν ακολουθήσουν το λινκ η ημερομηνία είναι Μάιος του 2010).

Και για αυτό η εξεταστική που πλησιάζει είναι σαν ένα βήμα ακόμα κοντύτερα σε ένα γκρεμό και ο γκρεμός αυτός είναι το τέλος του Πανεπιστημίου και η αρχή της πραγματικής ζωής, της βιοποριστικής ζωής, της ζωής που δεν σου εγγυάται κανείς τίποτα πια, που είσαι εσύ για εσένα, μιας ζωής που αν κοιτάξεις έξω από το παράθυρο θα την δεις σαν νύχτα.

Αλλά τη νύχτα λάμπουν και τα αστέρια.

Συνοδεία: Ravel – Bolero