English rain...

Η τελευταία βδομάδα στα Χανιά επιβεβαιώνει αυτό που μου αρέσει να δηλώνω για τον καιρό εδώ πέρα:

Όταν ξεκινάει, ξεχνάει να σταματήσει.

Φυσικά αναφέρομαι στη βροχή. Αρχίζω να νοιώθω ότι βρίσκομαι στο αγαπητό Λονδίνο με τόση βροχή. Επίσης αρχίζω να καταλαβαίνω και την κατήφεια που πιάνει συχνά πυκνά του άγγλους. Πάντως όσο και αν το νοιώθω αυτό, όσο και αν λέω ότι τους καταλαβαίνω, δεν μπορώ να μην το απολάυσω, να απολάυσω κάθε μικρή λεπτομέρεια αυτής τη κατάστασης, τη μυρωδιά του χώματος, τον διαρκή, σταθερό και χαλαρωτικό ήχο της βροχής που πέφτει, το ελαφρύ κρύο που τρυπάει, θα έλεγες τους τοίχους, τις αστραπές που πέφτουν στον ορίζοντα εκεί που ο ουρανός ενώνεται με την θάλασσα και φυσικά την διαρκή μαυρίλα του ουρανού που απλώνεται μπροστά στο μπαλκόνι μου.

Όλα αυτά βέβαια τα απολαμβάνω με την συνοδεία αντίστοιχα κατάλληλης μουσικής (μουσική που σχεδόν να μπορεί να σου φέρει την μυρωδιά της Αγγλίας στα ρουθούνια σου) και κάποιου ζεστού αφεψήματος (φυσικά αν μιλάμε για καλό αγγλικό τσάι τότε η απόλαυση φτάνει σε οργασμικά επίπεδα).

Αν και εδώ πολλοί εδώ στα Χανιά (αλλά και στην Αθήνα και μάλλον και στην Ελλάδα γενικότερα) θα διαφωνήσουν, πραγματικά θα ήθελα να συνεχίσει αυτό το σκηνικό

μέχρι τον Φλεβάρη.

Συνοδεία: Stone Roses - Stone Roses (οχι απλά μυρίζει Αγγλία το συγκεκριμένο, βρωμάει θα έλεγε κανείς)

Επιστροφή...

Κάθε μπλογκ περνάει μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, κατά την οποία δεν υπάρχουν καινούργιες αναρτήσεις. Αυτό συμβαίνει για πολλούς και διάφορους λόγους, είτε ο συγγραφέας δεν έχει έμπνευση να γράψει κάτι, είτε αποφάσισε να το παρατήσει το ζήτημα, είτε τα πράγματα στη ζωή του είναι αρκετά πιεσμένα και δεν μπορεί να αφιερώσει τον απαιτούμενο χρόνο σε αυτό το κομμάτι της (ας μην ξεχνάμε ότι δεν είναι όλοι οι ανθρώποι έτσι, που να έχουν την ψυχολογική ανάγκη να γράφουν διαρκώς).

Το συγκεκριμένο μπλόγκ την πέρασε αυτή τη φάση και σήμερα με αυτό το ποστ την ξεπερνά. Κανονικά η παραπάνω διαδικασία θα καθυστερούσε μέχρι της 6-7 Σεπτεμβρίου αλλά λόγω της εβδομαδιαίας κατάληψης, που ψηφίστηκε πανυγηρικά χθες στο Ίδρυμα του συγγραφέα και τον αποτρέπει να δώσει 2 μαθήματα, ξεκινά νωρίτερα.

Δεν είμαι στεναχωρημένος, εκνευρισμένος ή οτιδήποτε άλλο σε -μένος μετά από αυτή την τροπή των πραγμάτων. Ίσα-ίσα, σε αντιδιαστολή, με προηγούμενη ανάρτηση αρχίζω να βλέπω ένα φως στη μέση της νύχτας, το οποίο ελπίζω να μην είναι πεφταστέρι. Το μοναδικό πρόβλημα που δημιουργείται από την παρούσα κατάσταση στον υποφαινόμενο είναι η απουσία δράσης.

Ποτέ δεν το άντεχα αυτό, κενές ώρες, κενές μέρες, ένα κενό. Αυτό είναι πιθανόν και ο μεγαλύτερος φόβος μου, η μεγαλύτερη έννοια μου, το κενό. Πιστεύω ότι στις μέρες που ακολουθούν η διαδικασίες μαγειρέματος, καθαριότητας και γενικά εργασίες απαιτητικές σε κινητική και όχι τόσο σε πνευματική κούραση θα είναι must have στην καθημερινή ρουτίνα, γιατί μόνο έτσι βλέπω κάποια διέξοδο από το να μην με πάρει από κάτω.

Βέβαια μπορεί να ασχοληθώ και με κάποια μισοτελειωμένα projects μου, όπως η ιστορία “Για café και παρατήρηση”, που τόσο πολύ θέλει η (μοναδική ίσως αναγνώστρια) Ρέα.

Γνωρίζω ότι αυτό το ποστ δεν είναι αντάξιο επιστροφής, ή ίσως και να είναι γιατί είναι λογικό μετά από μια περίοδο απουσίας όλα να είναι τόσο ομαλά και απλά και εύκολα όπως πριν, αλλά αυτό ακριβώς είναι

ένα ποστ επιστροφής.

Συνοδεία: Playground Noise - Playground Noise.

Τηγανιτοί λουκουμάδες με μέλι

Ξέρω ότι έχω καιρό να γράψω. Αυτό ωφείλεται στο γεγονός ότι ήθελα να γράψω μετά από κάποιο σημαντικό γεγονός και αφότου θα έφευγα από την Κρήτη. Το δεύτερο σκέλος ήταν εύκολο. Το πρώτο ήταν όλο το ζουμί.

Πριν κάποιες μέρες συνέβει ένα σημαντικό γεγονός (άξιο αναφοράς στον διαδικτυακό ιστότοπο του συγγραφέα), πήγα σε μια συναυλία στην οποία δεν κατάφερα να δω τον καλλιτέχνη. Γενικά σε τέτοια ζητήματα επωνυμίας και γούστου προτιμώ να διατηρώ μια ανωνυμία (ένα πέπλο μυστηρίου αν θέλετε), εδώ όμως όχι. Ο, ή μαλλον καλύτερα, η καλλιτέχνης ήταν η Μαριέττα Φαφούτη. Εκείνη η νύχτα μου θύμισε την έννοια του “σκοπού” που έχουμε καθιερωσει με ένα φίλο. Κάθε νύχτα, κάθε έξοδο, έχει ένα “σκοπό” και αν ο “σκοπός” δεν επιτευχθεί η προσπάθεια επαναλαμβάνεται.

Ο “σκοπός” δεν επετεύχθει, η προσπάθεια δεν επαναλήφθηκε.

Δυστηχώς ο φρενήρης ρυθμός των ημερών εκείνων δεν μου επέτρεψε να αναρτήσω τις σκέψεις μου, που αφορούσαν το συγκεκριμένο γεγονός, με αποτέλεσμα να προκύψει ένα άλλο.

Επιτέλους μετά από 3 χρόνια οι Τύχες εδέησαν και αποφάσισαν να επισκεφθώ τον τόπο που θεωρώ δεύτερο σπίτι μου. Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της ανυπομονησίας μου, για το ξανασμίξιμο αυτό, αρκεί να αναφέρω ότι λίγες μέρες πριν την αναχώρησή το έβλεπα στα όνειρά μου. Τα συναισθήματά ήταν κατά την άφιξη κυρίως χαρμολύπης, επιτέλους ήμουν εδώ, στο μέρος που θέλω να ζήσω (κι ας μην μπορώ), επειτά απο 3 συνεχόμενα χρόνια απουσίας και με μια αίσθηση (κυρίαρχη) που αφορούσε πρόσωπα, τοπία και καταστάσεις, που εκφράζεται πολύ όμορφα και εύστοχα από το:

“Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν”

Δεδομένου ότι αυτή την στιγμή βρίσκομαι στον τόπο αυτό με το σκοτάδι (η ώρα είναι 2 και το πρωτότυπο της ανάρτησης χειρόγραφο), την μοναξιά και μια μπύρα συντροφιά, κάποιος θα υποθέσει ότι αυτό ειναι το τέλος της ανάρτησης. Αλλά όχι.

Το θέμα είναι ότι κατά την παραμονή μου εδώ ένας άνθρωπος “έφυγε”. Για την ακρίβεια η γιαγιά μιας πολύ καλής μου φίλης. Θα απορήσει κάποιος γιατί είναι τόσο σημαντικό, η απάντηση είναι απλή. Αρχικά είναι το προφανές της απώλειας, έπειτα ήταν ένας άνθρωπος τον οποίο γνώριζα από πολύ παλιά και ας τον έβλεπα μόνο τα καλοκαίρια, ήταν ένας άνθρωπος καλοσυνάτος και δραστήριος, κατα την απώλεια αυτή έβαλα τον εαυτό μου σε μια διαδικασία συμπαράστασης στην φίλη μου (κάτι που δεν μου είχε ξανατύχει) και τέλος, το επόμενο δεν αναφέρεται με καμία διάθεση αστείου αλλά το αντίθετο, ήταν ο άνθρωπος που είχε φτιάξει μπροστά μου (με μια διαδικασία που στο μυαλό μου έχει χαραχτεί με λεπτομέρειες ιεροτελεστίας) και μου έδωσε να φάω τους πρώτους μου

τηγανιτούς λουκουμάδες με μέλι.

Συνοδεία: Travis – 12 Memories (και πολλά κουνούπια)